Bir yaş daha büyümüş olmam gerekirdi ama artık yaş almıyorum. Yaşım 21’de kaldı benim, yıllar geçse de hep 21 olacağım. Bulunduğum yer zamandan ve mekandan bağımsız veya benim için zaman durdu, ya da ben zamanda bir noktada kaldım, ilerlemiyorum, hangisine inanıyorsanız artık. Diğer arkadaşlarım büyüyor ama, yaşlanıyorlar. Hayat devam ediyor onlar için. Yıllar geçtikçe neye benzeyecekler acaba? Beni hala hatırlayacaklar mı? Herkes devam ediyor. Annemle babam da devam ediyor, çok zorlansalar da. Kız kardeşim de çok zorlanıyor. En çok ta onu özlüyorum, birlikte büyüyecektik, olmadı.
Aslında doğum günleri yaşarken de benim için önemli değildi. Kutlamayı sevmezdim. Yani o gün doğmuş olmam niye özel olsun ki, diğer günlerden çok farklı değil. Böyle söylemiştim, hatta bir yerlere yazıp paylaşmıştım. Annemle babam biliyor böyle düşündüğümü. Fakat bu yüzden kendilerini ne kadar çok suçlayacaklarını bilemezdim o zamanlar. 1 yıl önce küçük bir kutlama yapmıştık ailemle ama. Güzeldi. Okula gelmişlerdi, sonra yemek filan. Doğum günüm sınavların yoğun olduğu zamana geldiğinden çok da bölünmek istemiyordum ama yine de güzeldi.
Ondan 10 gün önce de kız kardeşimin doğum gününü kutlamıştık evde. Daha çok eğlenmiştik o gün. Kız kardeşim nihayet büyüyüp doğru düzgün konuşulacak yaşa gelmişti. Artık iyi anlaşıyorduk. Hatta daha önce neden bu kadar yakın olmadığımızı da soruyordum kendime. Anneme söylemiştim bir kez, aslında pek te yaşamadığımı, hayattaki pek çok şeyi ıskaladığımı. Babam her zamanki iyimserliğiyle daha çok gençsin her şeyi yaparsın derdi. Yanıldı epey. Ama böyle söylemek istemem çok üzüleceğini biliyorum. Her şeyin ne kadar kısa sürebileceğini bizim evde herkes öğrendi artık.
En güzel şeylerden bir tanesi ise kız arkadaşımın bana yolladığı hediyeydi. Aslında geçen doğum günümde kız arkadaşım değildi artık ama bizim en güzel anlarımızdan oluşan bir albüm yapmıştı. Böyle şeylere aldırmayan bir görüntü verirdim dışarı, öyle değildi aslında. İçimde pek çok şey farklıydı. Onun hediyesi hoşuma gitmişti, onunla olan anıları hatırlamak hoşuma gitmişti. Bunu çok söylemedim ona galiba. Çünkü 21 yaşında her şeyin çok kısa sürebileceğini ben de bilmiyordum.
Babam doğum günü öncesi hala benim için bir şeyler yapıyor. Yani benimle olan anıları için, onları korumak için, hiç unutmamak ve unutturmamak için umutsuzca bir şeyler yapmaya çalışıyor. Zamanın olmadığı yerdeyim ama özlemin nasıl bir şey olduğunu yine de anlayabiliyorum.
Doğum günleri de diğer günler gibi, çok özel değiller. Ölüm günleri de diğer günler gibi aslında. Ama kalanlar bunu anlayamazlar. Hatırlamakla, anılarla, gelecekle ve daha pek çok şeyle dolu karmakarışık zihinlerinde aslolan tek şeyi yani “an” ı pek farkedemezler, yaşarken sadece anın elimizde olduğunu bilemezler. Ben bunu artık bilsem de bana pek faydası yok, çünkü benim elimde sadece donmuş kalmış ve zamansız boşlukta sonsuza kadar uzayan, sünen tek bir an var, ölüm anım.
Uyuyamadığım hasta olduğum bir erken vakit uyanıklığında önüme Google aramalar yoluyla düşmüş ölüm doulalığı araştırması sonucu senin sayfandayım Berk. Ölüm ve sonrası ile çalışan biriyim ama hiç böyle bir deneyimim olmamıştı. İlk kez benimle aynı boyutta nefes almayan birine yazıyorum. Özel biri olduğunu ve içsel derinliğinde bu boyuttaki yaşamını tamamladığını hissettim. Bilgelik hissettim senle ilgili okumaları takip edince. Yaşın gençti ama gördüklerin gösterdiklerin yaşlı bir bilge gibiydi. Seninle tanıştığım için mutluyum. Keşke ile başlayan bir cümle kurmayacağım bu geç tanışma için.
İyi ki diyorum doğmuş ve bu evrende var olmuşsun sevenlerinin kalbinde zihninde bıraktığın iz kutsaldır ve sonsuz yapar seni. Işıkla uyu
Bu nasıl anlamlı bir yazı. Gözyaşlarımı tutamadan ağlayarak okudum. Ne güzel bir ruhmuş. Ne güzel bir gençmiş. Ruhu şad olsun. Bize ders vermeye gelmiş ve ben aldım🙏🏻